Column burgemeester

Het jaar 2025 ligt achter ons en wat een jaar was het. Natuurlijk waren er momenten van zorg en discussie, maar vooral ook veel kleine en grote momenten die laten zien wat er mogelijk is als we het samen doen. Een lach op straat, een helpende hand van een buur, een avond met vrienden of familie – het zijn de dingen die tellen en die ons verbinden.

We hebben laten zien dat we samen veel kunnen bereiken. Denk aan de jaarwisseling en de mooie evenementen die we samen hebben georganiseerd. De Florijn Winterloop was werkelijk een sprookjesachtig avontuur. Het zijn voorbeelden van een samenleving die haar handen ineenslaat. Tegelijkertijd weten we ook dat niet iedereen altijd op elkaar let, en dat is soms voelbaar. Toch mogen we hoopvol zijn: elke dag biedt een kans om het beter te doen, voor onszelf én voor elkaar.

Nu het ritme weer terug is en de agenda’s zich vullen, kijk ik in deze eerste weken terug op een waardevol ambtsbezoek van de commissaris van de Koning en vooruit naar bijzondere momenten die nog komen, zoals een bezoek aan echtpaar Wildschut voor hun 60-jarige huwelijk. 

Op vrijdag 9 januari verwelkomden wij de commissaris van de Koning, de heer Hans Oosters, in het gemeentehuis voor een officieel ambtsbezoek aan onze gemeente. Het was een bezoek dat ons de kans gaf te laten zien waar we als prachtige gemeente voor staan. 

We hebben met elkaar vooruitgekeken, open gesproken over kansen en uitdagingen en laten zien hoe belangrijk het werk van lokale initiatieven is. Van een presentatie over natuurbrandrisico’s, - verzorgd door de Veiligheidsregio Utrecht (VRU), Reinaerde De Heygraeff en de gemeente Woudenberg - tot het kennismaken met het (s)moestuineninitiatief van De Heygraeff, dat overigens prachtig illustreerde hoe samenwerking in ons dorp letterlijk kan bloeien. Mijn dank gaat uit naar iedereen die heeft bijgedragen aan dit mooie programma! 

Dit zijn van die momenten die je doen beseffen dat het vaak juist de kleine dingen zijn die het verschil maken. Maar denk soms ook even na voor je iets zegt of doet, heb oog voor de ander en help waar kan. Het is verrassend hoe ver zulke kleine gebaren reiken. En eerlijk gezegd: het voelt toch ook gewoon veel fijner als iedereen zich gezien en gewaardeerd voelt.

Een nieuw jaar vol kansen, nieuwe gezichten, nieuwe ideeën en natuurlijk de gemeenteraadsverkiezingen. Laten we samen vooruitkijken, en laten we dat doen met een open hart en een glimlach. Want Woudenberg is op haar best als we er allemaal iets moois van maken - iedere dag opnieuw.

Allereerst dank. Dank voor alle reacties die ik kreeg naar aanleiding van mijn vorige column over seksueel grensoverschrijdend gedrag. De vele berichten en gesprekken raakten mij. Ze lieten zien dat het onderwerp leeft, maar helaas ook hoe herkenbaar het voor veel mensen is. Dat gedeelde gevoel van herkenning onderstreept waarom het zo belangrijk is om hierover te blijven spreken. Niet alleen op een dag als Orange the World, maar het hele jaar door. Aandacht mag geen eendagsvlieg zijn; echte verandering vraagt om blijvende betrokkenheid.

Met die gedachten in mijn hoofd schuift het jaar langzaam richting zijn einde. De kerstboom staat nog niet, al is hij inmiddels wel in huis. Ergens tussen vergaderingen, afrondingen en laatste deadlines moet nog een moment gevonden worden om hem op te zetten. Dat typeert misschien wel deze laatste week voor kerst: druk, vol en soms een tikje chaotisch. Alles moet nog “even af” voordat het jaar kan worden afgesloten.

En tegelijkertijd voel ik dat ik toe ben aan tijd voor mijn gezin, aan samen zijn zonder volle agenda’s en verplichtingen. Ik kijk uit naar de kerstdagen en naar de momenten die helpen om echt in kerstige sferen te komen. De komende weken staan er meerdere concerten op de planning die ik samen met vrienden en familie ga bezoeken. Muziek heeft voor mij iets verbindends; het helpt om te vertragen en ruimte te maken voor gevoel.

Een vast moment waar ik ieder jaar weer naar uitkijk, is het traditionele bezoek van het college aan onze verzorgingstehuizen. Even langsgaan, bewoners fijne dagen wensen, luisteren naar verhalen en wat lekkers trakteren. Dit jaar krijgt dat voor mij een extra persoonlijke lading: er staat komende week ook een klein kerstconcertje op stapel in één van de verzorgingstehuizen, verzorgd door het strijkkwartet waar ik deel van uitmaak. Muziek mogen brengen op zo’n plek voelt als een voorrecht.

Ook kijk ik uit naar de Volkskerstzang op kerstavond in De Camp - samen zingen, samen stilstaan, samen het jaar afronden. Ondertussen zijn de voorbereidingen voor de jaarwisseling in volle gang. Daarbij blijf ik het belangrijk vinden om te benadrukken: meld het als u signalen heeft van mogelijke onrust. Zonder die signalen kan ik niet tijdig ingrijpen om erger te voorkomen. Samen dragen we verantwoordelijkheid voor een veilige overgang naar het nieuwe jaar.

Voor nu wens ik iedereen warme, rustige en verbonden dagen toe. Fijne feestdagen en alle goeds voor 2026!

Hij zat dicht naast mij in de bus. Ik was een jaar of 15 en zat bij het raam. Hij was ruimschoots volwassen. Telkens kwam hij dichterbij. Ik kon geen kant op. Alle alarmbellen gingen af, maar ik versteende. Wist niet wat er ging gebeuren en niemand om ons heen had iets in de gaten. Toen legde hij zijn hand op mijn bovenbeen en streelde hij mij. Nog steeds verroerde ik mij niet. Alsof het eerder voorbij zou zijn als ik niets zou doen. Of op z’n minst dat hij niet verder zou gaan. Vanbinnen raapte ik al mijn moed bij elkaar om er toch wat van te zeggen. In de hoop dat hij zou stoppen en dat anderen het voor mij op zouden nemen. Juist op het moment dat ik zover was, was hij bij zijn eindhalte en stapte hij de bus uit. Niemand die hem tegen had gehouden, ook ik niet.

Deze ervaring staat niet op zichzelf. Er zijn er nog velen. Ook die ik liever voor mijzelf houd. Dat afgelopen week ons gemeentehuis oranje kleurde, betekende veel voor mij. Het is toch werkelijk te zot voor woorden dat zoveel vrouwen te maken krijgen met (seksueel) geweld en intimidatie.

De cijfers liegen er niet om. Elke acht dagen wordt er in Nederland een vrouw gedood door haar (ex-)partner. Van alle vrouwen heeft 53% te maken (gehad) met seksueel grensoverschrijdend gedrag en het astronomische percentage van 73% van de Nederlandse vrouwen maakt seksuele intimidatie mee.

Als moeder van twee prachtige (pre-)puberende dochters heb ik niet de illusie dat de Magda van 15 in een slechtere tijd leefde en dat dit nu niet meer kan gebeuren. Tegelijkertijd zie ik dat er veel meer aandacht voor is en dat er ruimte ontstaat om ervaringen te delen, om te normeren, om de schuld ook echt daar te leggen waar die hoort: bij de daders en niet bij de slachtoffers. 

Dat stemt mij dan toch weer hoopvol. Dit tij is echt te keren. Het gaat om opvoeding, om respect voor vrouwen, om bewustwording van gedrag. En daar zijn wij allemaal bij, iedereen heeft daar een taak in. In het opnemen voor een meisje of vrouw op straat, in het ouderschap, in het tot de orde roepen van jezelf of je vrienden met onbehouwen opmerkingen.

 

De verkiezingen zijn weer achter de rug. Wat een mooie dag was het. Iedereen goedgemutst, de stembureaus goed gevuld en een prachtige opkomst die niet alleen veel hoger lag dan het landelijk gemiddelde, maar ook nog iets hoger was dan de vorige verkiezingen in 2023.

Maar wie denkt dat het met het sluiten van de stembureaus voorbij is, moest eens weten. Niet alleen het tellen op de avond/nacht zelf is een hele klus, maar de dag erna wordt alles nog een keer geteld. Nu niet op partijniveau, maar wordt ook uitgesplitst op kandidaatsniveau. Dat kost een hoop tijd en geduld, want het moet zeer zorgvuldig gebeuren. En als dat is gedaan, zijn we er ook nog niet. De hele administratie moet worden opgemaakt en donderdagavond 21:07 uur kreeg ik het verlossende appje: “Alles is geregeld!” 

Op vrijdag moest alles worden ingeleverd bij de provincie. Ook dat is een spannend moment, want daar vindt ook een toets plaats. Die wij gelukkig keurig hebben doorstaan. Na de provincie ging de uitslag naar de Kiesraad en daar kregen wij afgelopen week het bericht van dat Woudenberg akkoord is bevonden en er wat de Kiesraad betreft geen hertelling nodig was. 

Misschien dat u zich afvraagt waarom ik die hele procedure met u deel. Niet om onszelf op de borst te kloppen dat Woudenberg het goed heeft gedaan (wat dankzij het team Verkiezingen natuurlijk wel zo is), maar om u te schetsen hoeveel controlemechanismen er wel niet zijn voordat er van een definitieve uitslag gesproken kan worden. 

De suggesties van de afgelopen week dat er gesjoemeld zou zijn met de tellingen, zijn dan ook volstrekt uit de lucht gegrepen. Maar erger dan dat: deze verdachtmakingen zijn ronduit schadelijk en ondermijnend voor ons democratische stelsel. Het kan niet zo zijn dat als de uitslag niet bevalt, de weg openligt om de verkiezing zelf in twijfel te trekken.

De verkiezingsdag mag dan achter ons liggen en de uitslag een feit zijn, eigenlijk begint het nu pas. Ik wens de politici in Den Haag veel wijsheid en landsbelang toe de komende tijd. Dat de zorg voor de samenleving boven partijbelangen moge gaan.

Morgen is het zover: dan mogen we weer naar de stembus. Het feest van de democratie staat voor de deur! Een dag waarop we met elkaar bepalen hoe de nieuwe Tweede Kamer eruit komt te zien en daarmee ook de koers van ons land voor de komende jaren.

In alle vroegte zal het team Verkiezingen en de stembureauleden klaarstaan om deze bijzondere dag in goede banen te leiden. Vanaf 07:30 uur openen de deuren van onze zeven stembureaus en bent u tot 21:00 uur van harte welkom om uw stem uit te brengen. Met plezier maak ik morgen ook weer een ronde langs alle stembureaus.

Alle stemlokalen in Woudenberg zijn toegankelijk voor mindervaliden en ook dit jaar doen bij drie stembureaus de Prokkelduo’s weer mee. Zij bestaan uit een persoon met een verstandelijke beperking en een begeleider, en zijn volwaardig lid van het stembureau. Een prachtig voorbeeld van hoe we in Woudenberg samen werken aan een inclusieve samenleving.

Als burgemeester zal ik natuurlijk niet zeggen op wie u moet stemmen - dat is uw eigen afweging. Maar ik wil u wél met nadruk oproepen om te gaan stemmen. Ook als u twijfelt of uw stem wel verschil maakt: elke stem telt. De keuzes die in de Tweede Kamer worden gemaakt, raken ons allemaal. Van zorg tot onderwijs, van veiligheid tot klimaat - het is aan ons om te bepalen wie daarover mee mag beslissen. Juist daarom is het belangrijk dat de Kamer een goede afspiegeling is van Nederland. En dat lukt alleen als zoveel mogelijk mensen hun stem laten horen.

Bij de vorige Tweede Kamerverkiezingen stemde maar liefst 85,93% van de Woudenbergers - een opkomst om trots op te zijn, zeker vergeleken met het landelijk gemiddelde. Maar hoe mooi zou het zijn als we die score dit keer nóg hoger krijgen? Zouden we samen de 90% kunnen halen?

Twijfelt u nog op wie u wilt stemmen? Dan zijn hulpmiddelen als Kieskompas of Stemwijzer een goed begin. Ze helpen u ontdekken welke partijen het dichtst bij uw eigen overtuigingen staan.

Dus: pak morgen uw stempas en vergeet uw paspoort of ID-bewijs niet, loop even binnen bij het stembureau in uw buurt en laat uw stem horen. Want alleen als we allemaal meedoen, blijft onze democratie écht van ons allemaal.

Afgelopen week had ik weer de eer om met een groep 4 te mogen ontbijten in het kader van het jaarlijkse burgemeestersontbijt. Dit keer was De Wartburg aan de beurt om lekker en gezond te komen ontbijten bij de brandweerkazerne. Voordat het ontbijt was begonnen, werd ik overladen met prachtige cadeaus: een geknutselde felgele ambtsketen met allemaal lieve berichtjes van de kinderen, een boekje waarin elke leerling een tekening had gemaakt en een mooi bloemstuk. Alles staat nu mooi te schitteren op mijn kamer in het gemeentehuis die er gelijk weer een stuk vrolijker uitziet!

Tijdens het ontbijt mochten de kinderen ook vragen aan mij stellen. Eén voor één kwamen ze naar voren. Van de vraag wat ik tegen alle Woudenbergers zou willen zeggen (wees net zo lief voor ieder ander als dat je wilt dat anderen lief voor jou zijn) tot aan de vraag of ik hobby’s heb (jazeker, niet veel tijd voor, maar ik speel graag altviool en tijdens de vakantie lees ik en waag ik mij aan borduren). En zo ging het door. Hartstikke leuk!

Eén vraag schoot door mijn hoofd toen ik zaterdagavond naar de Camp ging voor de viering van het 95-jarig jubileum van onze turnvereniging LONGA. De vraag luidde: wat vindt u het leukst aan uw werk? Een heel moeilijke vraag, want juist de diversiteit van het burgemeestersambt vind ik zo mooi. Dus draaide ik de vraag om: wat zou ik echt niet leuk vinden? Daar had ik wel een antwoord op: als ik niet meer zoveel buiten het gemeentehuis zou zijn. Dat zou ik werkelijk vreselijk vinden en alle ontmoetingen in het dorp met iedereen die zo bijdraagt aan onze samenleving zou ik enorm missen.

Wat een geweldige jubileumshow. Wat de leden kunnen…. ongelooflijk! Tanja van Dolder was de nietsvermoedende spreekstalmeester die avond. En tot haar stomme verbazing stond mevrouw Van Dolder na de show zelf in het middelpunt. Ik mocht haar toespreken en met een Koninklijke Onderscheiding eren voor haar grandioze inzet voor LONGA en daarmee voor ons dorp. Sprakeloos kreeg zij het lintje opgespeld om zich vervolgens te herpakken en iedereen in de zaal op te roepen om ook vrijwilligerswerk te gaan doen. Omdat het zoveel voldoening geeft om iets bij te dragen aan je dorp. 

Wat een prachtig slotakkoord van een geweldige avond!

Het schooljaar is duidelijk weer begonnen. Vanochtend is de jongste vertrokken voor haar groep 8-kamp en onze oudste is op de middelbare school gestart en heeft haar kamp er alweer op zitten. De balletlessen zijn weer gestart, evenals de vioollessen en de orkestrepetities. Het is een hele puzzel, maar meer dan de moeite waard als ik de enthousiaste verhalen hoor. Huize Jansen draait op volle toeren!

Dat geldt ook voor het werk. September is altijd een drukke maand, zo ook dit jaar. De opening van de nieuwste kunstexpositie in het Cultuurhuis (komt dat zien, het is prachtig!), bezoekjes aan echtparen die hun huwelijksjubileum mochten vieren, het openen van het tweede kantoor van Vallei Accountants en nog veel meer. 

Het hoogtepunt van dit weekend was toch wel de Truckersdag. Elke keer weer ben ik onder de indruk van de logistieke operatie die hiermee gepaard gaat. Maar liefst 140 truckers deden mee. En elke truck was glimmend gepoetst, soms zelfs voorzien van een bloemstuk en de toeters en bellen ontbraken ook niet. Al de hele week op de weg gezeten en dan toch ook op zaterdag present zijn om de cliënten van Reinaerde een onvergetelijke dag te bezorgen. 

En onvergetelijk was het. De voorpret is al heerlijk en dan komt het moment dat de truck mag worden uitgekozen. Het had wat weg van gekozen worden bij gym. De cliënten namen de tijd om de truck uit te kiezen. De niet zo mobiele cliënten werden met veel beleid hoogstpersoonlijk in een truck neergezet. Alles om zoveel mogelijk cliënten te laten genieten. 

En dan kan de tocht beginnen. Na maanden van voorbereiding geeft Ellen, de fantastische drijvende kracht bij Reinaerde, het startsein. De Eierhoogheden voorop in de rode cabrio en de stoet komt in beweging. Het plezier spatte er werkelijk vanaf. 

En wij? Wij – wethouder Dekker en ik – hadden de mooie taak om alle 140 trucks uit te zwaaien. 100% feel good op de zaterdagochtend. Met een grote glimlach vertrok ik uren later huiswaarts. Op naar de orkestrepetitie.

En zo kon het gebeuren dat de trucks en ikzelf op volle toeren draaiden en ik maandagochtend vroeg een mailtje kreeg: waar mijn column bleef. Dit keer een column vanaf de ontbijttafel om daarna snel naar het gemeentehuis te gaan!

Als lezer van mijn columns weet u inmiddels dat ik intens verlang naar vrede. De realiteit is anders en de wereld lijkt er niet vrediger op te worden. Zeker nu in het jaar van 80 jaar vrijheid, voelt het contrast bijna ondoenlijk. Wij hebben hier in Nederland niet meer recht op vrede dan anderen. Dat wij dan toch in vrijheid mogen leven, is geen verdienste, maar iets om zeer dankbaar voor te zijn.

Op 7 mei 1945 werd Woudenberg bevrijd, maar viel er in Woudenberg weinig te vieren. De inwoners voelden zich niet vrij. Moordzuchtige en verslagen Duitsers roofden en plunderden nog wat zij konden, het dorp was zwaar beschadigd, net als haar inwoners. Nee, op 7 mei werd er geen Bevrijdingsdag gevierd. Eerst maar eens - letterlijk - de wonden likken, het dorp opbouwen en de vrijheid ook echt toelaten. 

Op 19 september 1945 was het zover: Woudenberg vierde haar vrijheid met een geweldige bevrijdingsoptocht door het dorp. Versierde wagens, verklede Woudenbergers: het kon niet op. Eindelijk voelde Woudenberg zich ook daadwerkelijk vrij. En dat moest gevierd worden!

Onze eigen Bevrijdingsdag moeten wij nu - 80 jaar later - natuurlijk herdenken en vieren. Komende vrijdag start om 09:30 uur voor het gemeentehuis de vrijheidswandeling door het centrum van Woudenberg, waarbij wij eindigen in het Beaufortpark achter het gemeentehuis. Daar mag ik een nazaat van de Anne Frankboom onthullen. Als tastbare herinnering aan dit bijzondere jaar van 80 jaar vrijheid, om hen die omkwamen niet te vergeten en de boom die Anne Frank zo dierbaar was en helaas gekapt moest worden, op deze manier toch onder ons te laten zijn. 

“Onze kastanjeboom staat van onder tot boven in volle bloei, hij is vol met bladeren en veel mooier dan het verleden jaar.” Het Achterhuis, 13 mei 1944.

Ik hoop van harte dat ik u komende vrijdagochtend mag ontmoeten. Op onze eigen Bevrijdingsdag. Om met elkaar dankbaar te zijn voor de vrede in ons land en in ons mooie dorp. En wat een prachtig toeval dat dit aan de vooravond van de Internationale Dag van de Vrede op 21 september mag zijn. 

Beste ouders,

Zo vlak voor de zomervakantie richt ik mij met deze column tot u als ouder. Omdat ik geloof dat u het verschil kunt maken.
Er is in Woudenberg regelmatig sprake van jongerenoverlast. De harde cijfers laten gelukkig een daling zien, maar dat betekent niet dat de overlast verdwenen is. 

Want nog steeds ervaren veel inwoners serieuze hinder: van geschreeuw midden in de nacht, tot het afsteken van vuurwerk en het uitschelden van buurtbewoners die er iets van zeggen. Dat gaat verder dan het verstoren van de nachtrust; het is intimiderend, tast het veiligheidsgevoel aan en laat mensen soms wanhopig achter.

Natuurlijk is ergens rondhangen op zich geen probleem. Jongeren hebben ruimte nodig. Maar het wordt onacceptabel als die ruimte ten koste gaat van anderen.

En wat ik terug hoor van inwoners, is dat ze vaak niet meer weten wat ze moeten doen. Ze bellen - begrijpelijk - de politie of de gemeente. Eerlijk is eerlijk: het begint bij u als ouder. Als uw kind ’s avonds buiten is, blijft het uw verantwoordelijkheid. Niet die van de politie of de gemeente. Het is en blijft uw kind. 

Zelf fiets ik regelmatig laat op de avond door Woudenberg. En ik schrik soms van hoe jong sommige jongeren zijn die ik dan nog op straat zie - en vooral (ook) hóór. Vaak zijn ze nauwelijks ouder dan een brugklasser. Noem mij ouderwets, maar wat doen deze kinderen nog buiten op dat tijdstip? Net als het vuurwerk, dat blijkt gewoon in het bezit te zijn. Misschien wel nu in uw huis onder het bed van uw kind. Met alle gevaren van dien. Is het echt de bedoeling dat we daar onze al zo schaarse politiecapaciteit voor inzetten?

Ik schrijf deze column niet om met de vinger te wijzen, maar om helder te zijn waar het toezicht begint en die begint toch echt thuis, bij u.

En natuurlijk: als het u niet lukt, als u zorgen hebt of met uw handen in het haar zit - dan staan wij klaar. Dan zoeken we samen naar wat er nodig is. Want dát is wat we nodig hebben: samenwerking. Zodat Woudenberg een plek blijft waar iedereen zich thuis en veilig voelt. Samen maken we het verschil, ook in het donker! 

Ik wens u allen een hele fijne mooie zomer toe! 

Het is weer ontzettend heet en droog. Iedereen die van hoge temperaturen houdt, hoeft in de zomer niet meer naar zuidelijke oorden. Je kunt gewoon hier in Nederland blijven. En de mensen die daar helemaal niet van houden, zoals ik, die hebben pech en moeten het qua vakantie maar hogerop in Scandinavië zoeken. Ook dit jaar verkassen wij weer naar een eiland bij Stockholm. Waar de tuin grenst aan de Baltische zee, het water koud is, de wind fris en de zon vroeg onder gaat. 

Maar zolang het nog niet zover is en voor degenen die in Nederland blijven, is het zaak om goed bij de les te blijven. Ik weet dat er mensen zijn die het Nationaal Hitteplan onzin en een schoolvoorbeeld van betutteling vinden. Tegen die mensen zou ik willen zeggen: als u alles al weet: helemaal prima. Ik reken op u!

In Europa sterven er jaarlijks 175.000 mensen aan de gevolgen van hitte. Dat is het slechte nieuws. Het goede nieuws is dat sinds de activering van het Nationaal Hitteplan de kans dat iemand op hele hete dagen in Nederland sterft sterk gedaald is. Het onderstreept de noodzaak en natuurlijk ook de naleving. Zorg goed voor elkaar, zeker voor de meer kwetsbaren in onze samenleving. Juist zij zijn degenen voor wie hitte grote gevolgen kunnen hebben. Om onze dieren niet te vergeten: ook zij kunnen ontzettend last hebben van de warmte. Kortom: let goed op elkaar en op degenen die van ons afhankelijk zijn. Of dat nu mensen zijn of dieren.

Wat met de toenemende hitte en droogte ook steeds gevaarlijker wordt, is roken in het bos. Er zijn vele grote bosbranden ontstaan door een enkele achteloos weggegooide sigaret. Met enorm grote gevolgen voor natuur en mensen. Dat wil toch niemand veroorzaken. Daarom hebben we een rookverbod opgenomen voor de bosgebieden in Woudenberg. Niet omdat wij u graag betuttelen, maar omdat het broodnodig is. Niet voor niets is Woudenberg bestempeld als natuurbrandgemeente en worden er plannen gemaakt om zowel natuurbranden te voorkomen, waar het rookverbod een maatregel van is, als om deze goed te kunnen bestrijden. Want voorkomen is zoveel beter dan genezen!

Het einde van het schooljaar is in zicht. Voor onze oudste in groep 8 betekent dat de voorbereidingen voor de musical in volle gang zijn. Alles in het diepste geheim, uiteraard, want het moet wel een verrassing zijn. Het is voor haar niet alleen het einde van het schooljaar, ook van haar basisschooltijd. De middelbare school in Amersfoort lonkt. Voor haar, maar zeker ook voor ons, een grote verandering. Nu is het vooral aftellen naar de zomervakantie en daar helpt het stralende weer goed bij.

Elke Haantjesdag waar ik acte de présence gaf was warm en zonovergoten. Mooi symbolisch om de Haan van het Jaar letterlijk in het zonnetje te zetten. Dit jaar zag de Haan in kwestie, Bertus Brouwer, het helemaal niet aankomen. Bertus Brouwer zit namelijk zelf in het comité om de Haan te selecteren. Nietsvermoedend werd een ‘haan’ geselecteerd en stond hij zaterdag te luisteren naar mijn toespraak. Tot zijn stomme verbazing ging de speech over hem. Even dreigde hij weg te lopen, maar toch zeer verguld met de eer, besteeg Bertus Brouwer het podium om de prachtige Haan in ontvangst te nemen. Nogmaals van harte gefeliciteerd!!

Diezelfde avond was de korpsavond van de brandweer. Dit keer een zomereditie en dat hebben we geweten. Wat een prachtige avond. Het bestuur van de vereniging had voor de inwendige mens gezorgd en wij startten de avond met het eren van het korps als geheel, een terugblik op diverse incidenten en het vieren van jubilea en behaalde diploma’s en bevorderingen. Kortom: veel om trots op te zijn. Het korps staat letterlijk dag en nacht klaar voor ons, voor Woudenberg. Daar doen ze ontzettend veel voor en ze laten er ook vaak een hoop voor. Daarom zijn ook de partners hartelijk bedankt!

Na 22 jaar heeft Ruud van der Velden in oktober afscheid genomen. Al die jaren stond Ruud paraat. Was hij er in weer en wind. Ontzettend betrokken en dienstbaar aan een veilig Woudenberg. Ook binnen de ploeg droeg hij een onmisbaar steentje bij. In de brandweerzorg, maar ook als chef-BBQ. Het is een diepe buiging waard en daarom heeft hij meer dan verdiend van ons als college de Zilveren Speld ontvangen. Terecht voorgedragen en met veel plezier toegekend en opgespeld. Buitengewoon veel dank voor jouw tomeloze inzet, Ruud! 

En zo stond ook de avond in het teken van vrijwilligers. Weer heel anders dan in de middag, maar met één grote overeenkomst: belangeloze inzet voor ons dorp. Hulde!

Woudenberg is een prachtig dorp om in te wonen. Alles is dichtbij, weinig criminaliteit, mensen kennen elkaar en de natuur is prachtig. Of, om het met de woorden van onze oudste dochter te zeggen: ‘Woudenberg is lekker rustig, waarom zou je er niet willen wonen?’  
 
Einde column, zou u bijna kunnen denken, strik eromheen, maar inmiddels kent u mij een beetje. Ik vind de ‘buitenkant’ van Woudenberg prachtig, iets waar veel andere gemeenten jaloers op zouden kunnen zijn.
 
Woudenberg heeft echter ook een binnenkant. Wij zijn geen Gallisch dorp waar drugs niet bestaan en waar criminelen met een grote boog omheen lopen. Toen ik startte als burgemeester had ik een doel: de meldingsbereidheid vergroten. En dat gaat, zeker sinds wij zijn aangesloten bij Meld Misdaad Anoniem, de goede kant op. Wij krijgen beter en sneller zicht op wat er speelt. In de wetenschap dat wij nooit alles zullen weten. Tot mijn frustratie. 
 
Daarom houden wij integrale controles, samen met bijvoorbeeld de politie, de douane en het regionale ondermijningsteam. Juist omdat wij weten dat veel aan ons zicht onttrokken blijft. Twee weken geleden vond zo’n controle plaats en die was niet voor niets. Een grote hoeveelheid drugs werd aangetroffen, evenals munitie, cobra’s en materialen voor het opzetten van een hennepkwekerij. Gewoon in Woudenberg. 
 
De ene helft van mij was uiterst tevreden: al die troep van de straat af. Cobra’s worden gebruikt als explosieven en die drugs brengen vooral ongelooflijk veel ellende met zich mee. Bovendien kan ik u hiermee bewust laten worden van de gevaren van criminaliteit die onze samenleving ontwricht en een oproep doen om vooral te melden als u iets vreemds of verdachts ziet.  
 
De andere helft van mij baalde. Dat Woudenberg, het mooie dorp met die prachtige buitenkant helaas ook een lelijke binnenkant kent. Het was maar goed was dat er een integrale controle was, want wij hadden geen signalen ontvangen. Niemand die dit heeft gemeld en waarschijnlijk wist ook niemand ervan. 
 
Hoe het ook zij: er gebeurt veel meer in Woudenberg dan op het eerste, misschien zelfs tweede gezicht, lijkt. Samenleven betekent ook afspraken maken en duidelijke grenzen stellen. Door mij, door de overheid als geheel, maar ook door uzelf. Kijk niet weg. Maak melding!

Wat waren het intensieve Oranjeweken. Een vol programma, vol ontmoetingen, vol mooie momenten. Nu het stof langzaam neerdaalt, kijk ik met veel voldoening terug. 

De Lintjesregen was een prachtige aftrap. Het was weer heerlijk om de gedecoreerden van dit jaar te mogen verrassen. Niets zo onbetaalbaar als hun eerste reactie. Van tranen tot totaal stilvallen. Het glorieus in het zonnetje zetten van hen die zoveel betekenen voor ons dorp, is voor mij echt het hoogtepunt van het jaar. De volgende dag, op Koningsdag, ging het feest verder en zelf werd ik nog verrast: wie had gedacht dat ik, met mijn hoogtevrees, samen met de wethouders het hoogste springkussen van het FunPark zou trotseren? Dankzij een duwtje van wethouder Dekker belandde ik ook daadwerkelijk beneden, anders had ik er nu nog bovenop gezeten.

Tussen al het feestelijke was er ook ruimte voor bezinning. Op 2 mei stonden we stil bij een stuk geschiedenis dat nooit vergeten mag worden: de onthulling van het monument op Den Treek, ter nagedachtenis aan de zes bemanningsleden van een geallieerde Vickers Wellington bommenwerper die op 28 juni 1942 om het leven kwamen. Het was een waardig en ingetogen moment, in het besef dat hun offers mede onze vrijheid mogelijk hebben gemaakt.

Diezelfde ingetogenheid voelde ik tijdens de Dodenherdenking op 4 mei. Een volle kerk, stilte die sprak, en muziek die door merg en been ging. Het thema – muziek vlak voor en tijdens de oorlog – liet zien hoe muziek ingezet werd als propaganda, maar ook hoe het troost bood in de donkerste tijden. Bij het oorlogsmonument stonden we samen stil, om te herdenken, om te beseffen, om niet te vergeten. Het raakte me diep.

En dan, als afsluiting, een dag vol vreugde: Bevrijdingsdag bij Grebbelinie in het Vizier. Met trots mocht ik het Bevrijdingsvuur ontsteken, als symbool van hoop en vrijheid. De heropening van de loopgraaf, prachtig gerenoveerd, markeerde een bijzondere mijlpaal. Wat is het mooi dat deze plek, vol verhalen en herinneringen, weer klaar is voor de nieuwe generatie.

Dit alles was nooit mogelijk geweest zonder de onvermoeibare inzet van de vele vrijwilligers. In het bijzonder denk ik dan aan het Oranjecomité, Stichting Oud Woudenberg en Grebbelinie in het Vizier. Echt hulde!

80 jaar vrijheid. We hebben het gevierd, we hebben het herdacht, we hebben het gekoesterd. Met elkaar, voor elkaar. Opdat wij nooit vergeten.

De afgelopen weken ging het in gesprekken en de pers veel over twee net uitgekomen producties: de Netflix-serie Adolescence en de NPO-documentaire met de nogal uitgesproken titel Blauwe ballen en andere verkrachtingsmythes van Sunny Bergman. Beide hebben veel raakvlakken met elkaar en houden mij bezig. Zeker als moeder van twee jonge vrouwen in de dop. Zoveel vrouwen die met seksueel geweld te maken hebben, vrouwen die maar moeten ‘leveren’ ook als zij helemaal niet willen, zowel buiten als binnen een relatie. Het is aan de orde van de dag. 

Sunny Bergman houdt ons een ongemakkelijke spiegel voor. Ze laat zien hoe hardnekkige ideeën over seks, mannelijkheid en macht kunnen leiden tot grensoverschrijdend gedrag. Niet gepleegd door de cliché-boeman in een donker steegje, maar door heel gewone jongens en mannen die vaak niet doorhebben dat ze iets fout doen. 

Adolescence brengt rauw en eerlijk in beeld hoe jongeren hun weg proberen te vinden in een wereld waarin niemand écht met hen praat over seks, relaties of grenzen. Vaders blijven stil, moeders draaien eromheen, vrienden praten vooral stoer en sociale media schotelen de meest vrouwonvriendelijke filmpjes voor. Seks lijkt iets dat je moet ‘doen’, iets dat erbij hoort – liefst snel, liefst veel. En heb je als man of jongen geen seks, dan ben je een ‘incel’ (iemand die tegen zijn wil in celibatair leeft) en word je daar ongenadig mee gepest.

Jongens worden nog vaak opgevoed met het idee dat initiatief nemen hoort bij mannelijkheid. Dat ‘nee’ eigenlijk toch ‘ja’ betekent. Dat je iets tekortkomt als je te lang geen seks hebt gehad. Meisjes daarentegen leren al vroeg voorzichtig te zijn en op hun hoede. Overkomt het hen toch, dan was hun kleding vast te uitdagend of hadden ze maar weerbaarder moeten zijn. 

Het is een opdracht aan ons allemaal om het tij te keren. Om jongeren te leren dat seks altijd samenhangt met wederzijds respect. En dat echt contact begint bij luisteren. Niet bij nemen, maar bij afstemmen. En om dat zelf als volwassenen voor te leven in woorden en daden. Want alleen dan kunnen we deze hardnekkige mythes voor eens en voor altijd naar het rijk der fabelen verwijzen.

Tot slot: in beide producties en in mijn column is de focus gelegd op vrouwelijke slachtoffers van seksueel geweld. Dat neemt uiteraard niet weg dat ook mannen slachtoffer zijn. 

Niet lang nadat ik aantrad als burgemeester wapperden er bijzondere vlaggen in ons dorp. Niet de gebruikelijke gemeentevlag, maar een heel ander ontwerp. De kleuren iets anders en de vlag in het midden voorzien van het wapen met de drie hanen. 

De ‘alternatieve’ vlaggen doken steeds vaker op en natuurlijk werd ik daarop bevraagd. Of die vlag - in tegenstelling tot de gemeentevlag - niet de ware Woudenbergse vlag was. Een heuse vlaggenstrijd ontspon zich met een prangende vraag die maar niet werd beantwoord: wat is het verhaal achter de Woudenbergse vlag? Het mysterie moest maar eens worden opgelost, vond ik. 

Dat onze geel/zwart/rode gemeentevlag op dit moment de enige officiële vlag van ons dorp is, is een feit. Op 27 juni 1957 heeft de gemeenteraad de vlag in haar huidige vorm vastgesteld. Sindsdien is er geen besluit meer genomen dat de vlag zou worden gewijzigd. 

Maar hoe zit dat met die ‘alternatieve vlag’? Was dat dan misschien de gemeentevlag voor 1957? Wat was eigenlijk onze vlag voor 1957? Hadden wij daarvoor eigenlijk wel een vlag? Om die vragen te beantwoorden ben ik met veel plezier in ons archief gedoken. En met resultaat. Alles om het mysterie voor eens en voor altijd op te lossen. 

Tot mijn verbazing was de opening van een wegvak van de A12 in 1956 de aanleiding om een officiële gemeentevlag vast te stellen. Het verzoek was om het Woudenbergse deel van dat wegvak met een Woudenbergse vlag aan te duiden. Dit kon uiteraard het best gebeuren met een gemeentevlag. Maar die had Woudenberg niet. Er moest dus een vlag worden ontworpen met de kleuren ontleed aan het Woudenbergse wapen. En omdat de kleuren geel, zwart en rood niet in gelijke mate in ons wapen voorkomen, is daar in het ontwerp voor de vlag rekening mee gehouden. De gemeenteraad heeft het jaar erna deze vlag officieel tot gemeentevlag ‘gekroond’.

Natuurlijk heb ik ook gezocht of er een tweede ontwerp was waar ook het wapen op was afgebeeld. Of dat misschien de reden kon zijn van het voortbestaan van het mysterie van de ‘alternatieve vlag’. Ik heb van alles gevonden, maar niets dat daarop wijst. 

Kortom: er is en was maar één gemeentevlag van Woudenberg. Of u hem nu mooi vindt of niet. Dat is de vlag die elke dag met trots voor ons gemeentehuis wappert. In weer in wind, in voor- en tegenspoed.

De beelden van de oorlog in Oekraïne blijven onze huiskamers binnenkomen. Wat een afschuwelijk leed vindt daar plaats. De radeloosheid, reddeloosheid en machteloosheid strijden om voorrang. En wat is het perspectief van de vele vluchtelingen nu de steun van Amerika aan een flinterdun draadje hangt en de wereld in een paar weken 180 graden is gedraaid. President Trump lijkt vooral bezig te zijn met zichzelf in plaats van zijn macht te gebruiken om te kijken wat hij kan betekenen voor een vrede en vrijheid. De brute kracht regeert en dat gaat in tegen alles waar ik voor sta. 

Het is mijn stellige overtuiging dat wij als mensen het meest tot ons recht komen in de relatie tot de ander. Of gemakkelijker gezegd: wij leven niet voor onszelf. Omzien naar elkaar is een groot goed. Zonder dat je daar iets voor terug verlangt. En toch kan het soms lastig zijn om de daad bij het woord te voegen en het gevoel te hebben dat je echt iets bijdraagt. 

Bij mijn aantreden als burgemeester citeerde ik de overleden Zuid-Afrikaanse aartsbisschop Desmond Tutu: “Doe jouw kleine goede daden in jouw omgeving. Het zijn die kleine goede daden die tezamen de wereld overspoelen.” Dat is in de afgelopen jaren toch wel mijn lijfspreuk geworden. Het zijn niet de grootse en meeslepende zaken, maar juist de ogenschijnlijk kleine daden die van grote betekenis zijn voor anderen. 

NLdoet op 14 en 15 maart is daar een mooi voorbeeld van. Bij uitstek een actie waarin het kleine geëerd wordt in de nabije omgeving en de handen letterlijk uit de mouwen gestoken worden. Ik nodig u van harte uit om u aan te melden voor de diverse projecten die op de website www.nldoet.nl(Verwijst naar een externe website) staan. En wie weet komt u mij of één de wethouders tegen. Wij doen natuurlijk ook mee. Ik kijk er zeer naar uit om vrijdag een enorme stapel pannenkoeken te gaan bakken en met de cliënten van De Heygraeff lekker op te eten. Om Woudenberg nog mooier te maken dan het al is en er te zijn voor de ander die hulp kan gebruiken. 

Doe u ook mee? Er zijn nog meerdere activiteiten die wachten op handjes!

Als er één slogan is die wat mij betreft te goed heeft gewerkt, is het wel “112, daar red je levens mee”. Wat velen hebben onthouden, is dat enkel 112 gebeld mag worden als er een leven op het spel staat. Dat is niet het geval! Ook als u met spoed de hulpdiensten nodig hebt, zonder dat er levensgevaar dreigt, bent u bij 112 aan het juiste adres. Aarzel dan niet om daar gebruik van te maken! Dat kan telefonisch, maar tegenwoordig ook via de 112NL-app.

Op 11 februari is het Europese 112-dag, een dag die in het leven is geroepen om extra aandacht te vragen voor het noodnummer 112. In heel Europa kunnen mensen via dit nummer direct hulp krijgen van de politie, brandweer of ambulance. 

Als gemeente werken we nauw samen met de hulpdiensten om de veiligheid in Woudenberg te waarborgen. Of het nu gaat om brandveiligheid, medische spoedgevallen of de inzet van politie: een snelle en goede samenwerking is cruciaal. Onze hulpverleners staan dag en nacht klaar om in actie te komen wanneer dat nodig is.

Toch is niet iedereen in staat om gemakkelijk te bellen in een noodsituatie. Denk aan doven en slechthorenden, mensen die moeite hebben met spreken of iemand die in paniek geen woorden kan vinden. Daar is een slimme oplossing voor: de 112NL-app.

Met de 112NL-app kunt u niet alleen bellen, maar ook chatten met de meldkamer. Dit is een uitkomst voor mensen die niet goed kunnen spreken of horen. De app heeft bovendien een automatische vertaalfunctie, waardoor taalbarrières minder snel tot misverstanden leiden. Bij het instellen van de app kunt u aangeven of u bijvoorbeeld slechthorend bent. Ook stuurt de app bij een melding automatisch uw locatie door. Dat helpt de hulpdiensten om u sneller te vinden en beter voorbereid te helpen.

Wilt u meer weten of de app direct downloaden? Kijk dan op de website van de Rijksoverheid: www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/alarmnummer-112//vraag-en-antwoord(Verwijst naar een externe website)

Samen maken we Woudenberg veilig en ik ben blij dat er telkens wordt gezocht naar manieren om contact met politie, brandweer of ambulance laagdrempeliger en toegankelijker te maken. Veiligheid is iets wat we samen creëren. Door alert te zijn, goed voorbereid te handelen en de juiste hulpmiddelen te gebruiken, kunnen we ervoor zorgen dat hulp op tijd komt. Dus bel of gebruik de 112NL-app als elke seconde telt. Het helpt niet alleen uzelf, maar ook anderen in nood.

Het eind van het jaar is in zicht. Sinterklaas is in meervoud gevierd, onze kerstboom pronkt in de woonkamer en het tweede adventskaarsje mocht worden aangestoken. Nog even en het is vakantie en zitten wij aan het kerstdiner. Tot die tijd is het eindsprinten geblazen. Onze oudste dochter krijgt haar voorlopige advies voor de middelbare school, de laatste toetsen worden afgenomen en er wordt driftig nagedacht over de perfecte kerstoutfit. 

Dat brengt mij bij de laatste raadsvergadering van het jaar. Er is een voorzichtige traditie geboren om die geheel in stijl met bijbehorende kerstoutfit te vervolmaken. Wij zijn daar in 2022 mee begonnen en ik geniet er elke keer enorm van om die laatste vergadering feestelijk af te sluiten. 

En feestelijk gaat de vergadering zijn, want dan wordt onze nieuwe kinderburgemeester geïnstalleerd. Een prachtig moment om nu al naar uit te kijken. Komend jaar is Eva de trotste vertegenwoordiger van jong Woudenberg. Ik heb er heel veel zin in om in 2025 samen met Eva op te trekken en veel van haar te leren. 

Het enige nadeel van een nieuwe kinderburgemeester is dat wij afscheid moeten nemen van Fedde die dit jaar mijn maatje was. Wat hebben wij veel leuke dingen gedaan en ik ben telkens onder de indruk van zijn grote hart voor anderen. Gelukkig hebben wij nog één activiteit op de kalender staan: een oefenavond met de brandweer. Als dat niet een knallend afscheid is, weet ik het ook niet meer. Dank, lieve Fedde, voor dit heerlijke jaar samen. Ik ga je missen!

En zo zachtjes aan maken wij ons klaar voor 2025. Ook nu wordt er hard gewerkt aan een veilige jaarwisseling en doe ik een beroep op ieders eigen verantwoordelijkheid. Wat het nieuwe jaar ons zal brengen, we gaan het meemaken. Wat er ook op ons pad moge komen, ik hoop dat het in goede harmonie mag zijn. Met oog voor elkaar en zeker voor de kwetsbaren onder ons. 

Ik wens u fijne dagen toe! 

Ook dit jaar is het weer feest. Het Sinterklaasjournaal wordt ook in huize Jansen zeer trouw bekeken. Een keer een aflevering gemist, is een smeekbede om die de volgende dag te mogen inhalen. Natuurlijk wordt Dieuwertje Blok gemist, maar kinderen zijn heerlijk flexibel, dus Merel Westrik is al snel in hun harten gesloten. Met als voorlopig hoogtepunt toch wel de heerlijke intochten in Vianen en daarna natuurlijk bij ons in Woudenberg. 

Het was weer genieten geblazen. Al die gespannen kindertjes, het hele plein voor het gemeentehuis hutjemutje vol. Sinterklaas die kwijt was en in het gemeentehuis bleek te zijn om pietenpaspoorten aan te vragen voor kinderen die de pieten willen helpen. En Sinterklaasliedjes die zo nieuwerwets waren dat ik geen flauw idee had wat er gezongen moest worden. Dat wordt oefenen voor komend jaar…!

Sinterklaas mag dan een kinderfeest zijn, niet voor iedereen is het een periode om vrolijk van te worden. Want cadeautjes tijdens pakjesavond, lootjes trekken op school of op de sportvereniging, het lijkt niet op te kunnen en vanzelfsprekend te zijn dat er geld is om al die presentjes te kunnen kopen. 

Dat had onze kinderburgemeester Fedde zich ook gerealiseerd én daar een super goede actie op verzonnen. De afgelopen tijd hebben zoveel Woudenbergers speelgoed ingeleverd bij het Cultuurhuis, ook winkeliers hebben gesponsord. Echt geweldig! Speelgoed bedoeld om alle kinderen in Woudenberg een fijne Sinterklaas te geven. Ongeacht ieders portemonnee. 

Vrijdagmiddag was de start van de ophaalfase. De huiskamer van het Cultuurhuis was omgetoverd tot een heuse speelgoedwinkel. Kinderburgemeester Fedde heeft als Inpakpiet veel cadeaus ingepakt en daar ook wat lekkers bij gegeven. 

Voor iedereen die nu denkt: is er nog speelgoed over? Jazeker! Het speelgoed ligt op u, jou of iemand die u kent te wachten in de kelder van het Cultuurhuis. Voelt u zich vrij om een kijkje te nemen en speelgoed mee te nemen voor een Sinterklaas voor iedereen. 

Fijne pakjesavond alvast!

Misschien had u al opgemerkt dat vorige week mijn column ontbrak. Dat had een goede reden: wij hebben onze herfstvakantie doorgebracht bij mijn broer in San Diego. Onze dochters waren peuter en kleuter toen zij hun oom voor het laatst hadden gezien en inmiddels vonden wij hen groot genoeg om de verre en vooral lange vliegreis te maken. Het was een hele belevenis om dit met elkaar mee te maken en kijken terug op een geweldig avontuur met veel nieuwe indrukken, prachtige natuur en natuurlijk ook het samenzijn. 

En hoe geweldig ook, het is fijn om weer terug te zijn op Nederlandse bodem. Om weer thuis te zijn in Woudenberg. De kinderen naar school en er stond een mooi weekend op het programma. 

Zo mocht ik afgelopen zaterdag de nieuwe kunstexpositie ‘De Vorm Van Wat Ik Zie’ in het Cultuurhuis openen. Dit keer van vier vrouwelijke kunstenaars, waaronder onze Woudenbergse trots, de fenomenale glaskunstenaar Krista Israel. Alleen haar werk is al de moeite waard om een kijkje te nemen en tel daar ook de werken van de drie andere kunstenaars bij op en ik weet zeker dat er iets van uw gading bij zit. De expositie is nog tot half januari te zien op de eerste verdieping van het Cultuurhuis, dus komt dat zien!

Het weekend werd afgesloten met een wel heel speciaal moment. Voor het eerst hebben wij als gezin een concert gegeven en wel in Woudenberg bij Samen op Zondag. Het hoogtepunt voor mij was toch wel dat onze dochters met het strijkkwartet - waar ik al jaren deel vanuit maak - hebben meegespeeld. Op de lessenaar stond een deel uit een strijkkwintet van Mozart. De vele uren die het samen instuderen hebben gekost, waren al een enorm cadeau, maar het ook nog eens met elkaar mogen uitvoeren in Woudenberg, in ons eigen Cultuurhuis, was echt een feestje.

Samen op Zondag is een initiatief van Stichting Coalitie Erbij en organiseert elke maand op zondagmiddag een fijn samenzijn in het Cultuurhuis. Regelmatig met muziek, al dan niet klassiek, maar het kan ook een bingo of iets dergelijks zijn. Het was heel fijn om hier een bijdrage aan te mogen leveren, zeker ook omdat ik de doelstelling - het voorkomen van eenzaamheid of een sociaal isolement - een zeer warm hart toedraag. Hulde aan de stichting die komend jaar alweer 10 jaar bestaat!

Zo bestonden de afgelopen weken uit ontmoetingen en verbinding. Met geliefden ver weg en naasten dichtbij. Beiden om te koesteren. 

Vorige week stond in het teken van de Week van de Veiligheid. Een jaarlijks terugkerend moment waarin wij samen stilstaan bij een van de belangrijkste thema’s voor ons allemaal: veiligheid. Dit begrip gaat verder dan alleen bescherming tegen criminaliteit; het gaat om een leefomgeving waarin iedereen zich vrij en beschermd voelt, zowel thuis als op straat.

Het thema van dit jaar was “Agressie en geweld tegen ondernemers en werknemers”. Dit probleem raakt niet alleen de betrokkenen zelf, maar ook de hele gemeenschap. Het is tijd om hier samen aandacht voor te vragen en onze stem te laten horen.
De week van de veiligheid biedt ons een belangrijk moment om stil te staan bij deze kwestie. Ondernemers vormen de ruggengraat van onze economie; zij creëren werkgelegenheid en dragen bij aan de levendigheid van onze straten. 

Er is een zorgwekkende stijging van incidenten waarbij ondernemers en hun medewerkers te maken krijgen met bedreigingen, geweld en intimidatie. Dit kan variëren van verbaal geweld in de winkel tot fysiek geweld in de horeca. Deze situaties zijn niet alleen onacceptabel, ze zijn ook schadelijk voor onze samenleving. Iedere keer dat een ondernemer of medewerker wordt aangevallen, verliest onze gemeenschap een stukje van haar waardigheid en saamhorigheid.

Het is van cruciaal belang dat wij samen optreden tegen deze vormen van geweld. Als gemeente doen we er alles aan om een veilige omgeving te creëren. We werken samen met de politie, zetten in op betere beveiliging en bieden ondersteuning aan slachtoffers. Maar ook u, als inwoner, kunt helpen. Steun uw lokale ondernemers, spreek uw steun uit en wees alert. Ziet u iets ongepast gebeuren? Meld het! Samen kunnen we een cultuur creëren waarin respect en veiligheid voorop staan.

Laten we met zijn allen werken aan een samenleving waarin iedereen zich veilig voelt om te ondernemen en te werken. Agressie en geweld hebben geen plaats in ons mooie dorp. Laten we onze ondernemers en medewerkers, ook ambtenaren, beschermen, zodat zij hun belangrijke rol kunnen blijven vervullen.

Ik reken op u!

Van eerdere columns weet u inmiddels dat ik groot liefhebber ben van klassieke muziek. Niet alleen om het te luisteren, maar ook om het te spelen. Net als onze dochters en mijn man. De afgelopen tijd was er echter weinig ruimte voor musiceren, want mijn man was met zijn zus en het strijkorkest Amsterdam Sinfonietta, maar liefst twee weken op tournee door Zuid-Amerika. Op de lessenaars stond het o zo bekende werk van Vivaldi: de vier jaargetijden. Het was thuis passen en meten, maar wij hebben het prima gered met z’n drieën. 

Gelukkig zijn wij weer compleet, is het gewone leven weer hervat en was er tijd voor mijn jaarlijkse inzending voor de Klassieke Top 400. Vaste prik zijn de werken die al jaren met mij meereizen en waar ik bijzondere herinneringen aan heb. De bruiloftscanate van Bach die integraal werd uitgevoerd tijdens ons huwelijk, het strijkkwartet van Dvorak waar wij zowaar de finale van een concours mee haalden en nog veel meer. 

Ook dit jaar extra aandacht voor werken over vrede. Al die oorlogen, al dat geweld, al die ellende, de hartverscheurende beelden. En de uitzichtloosheid, de kommer en kwel, het onrecht voor die miljoenen mensen onder erbarmelijke omstandigheden. Waar hoop vervlogen is en niet voor hen lijkt weggelegd en te moeten vluchten. 

Zo mocht ik afgelopen week nieuwe Nederlanders uit Rusland verwelkomen. Zo trots als een pauw en wapperend met de Nederlandse vlag mochten zij na het afleggen van de verklaring van verbondenheid als Nederlandse staatsburgers het gemeentehuis verlaten. Gesteund door diverse Woudenbergers die tot mijn vreugde ook aanwezig waren bij de ceremonie. 

En als afsluiter van deze week mocht ik aanwezig zijn bij het 35-jarig jubileum van het AZC in Leersum waar 625 vluchtelingen worden opgevangen. Bijzonder om te zien hoe de verbondenheid met inwoners van de gemeente Utrechtse Heuvelrug is. Het hoogtepunt was voor mij toch wel het koor dat bestaat uit vluchtelingen en inwoners van de gemeente. Samen zingen overstijgt taalbarrières, laat emoties toe en is universeel. 

Het deed mij denken aan de drie woorden Dona nobis pacem – Geef ons vrede. Drie woorden die zo dikwijls in een lied zijn verwerkt. En voor mijn jaarlijkse inzending koos ik voor de serene uitvoering van Vox Feminae uit IJsland. Als iedereen dit lied zou zingen, zou er dan eindelijk vrede zijn?

Na een heerlijke zomervakantie in Zweden, is het alweer een aantal weken vol aan de slag. Het politieke jaar is traditiegetrouw afgetrapt met het raadsuitje en ook de eerste raadscommissie heeft weer plaatsgevonden. Vlak voor het zomerreces hebben wij Rik Dekker als nieuwe wethouder mogen verwelkomen en wethouder Daphne Boeve – de Kruif is terug van haar zwangerschapsverlof. De club is weer compleet en er helemaal klaar voor. Met als eerste highlight toch wel de begroting waar ambtelijk hard aan is gewerkt. Wij hebben er zin in!

Vandaag is het Prinsjesdag. De dag in het jaar dat het kabinet de plannen voor volgend jaar bekendmaakt. Tot onze grote frustratie lijkt er een miljardenbezuiniging aanstaande die alle gemeenten vanaf 2026 hard gaat treffen. Wij kijken met vrees en ook wel met de moed der wanhoop naar de komende jaren. Het eerste dat ik – en velen in gemeenteland met mij – vandaag zullen doen is de Miljoenennota bestuderen of het kabinet bij zinnen is gekomen. Want hoe kan je als kabinet in het Regeerprogramma opschrijven dat het op vele terreinen de samenwerking met gemeenten zoekt én taken aan ons wil overdragen en tegelijkertijd zo’n extreme bezuiniging laten doorgaan? 

Als college en raad maken wij ons dan ook grote zorgen. Financieel staan wij er nu goed voor. De algemene reserve – onze spaarrekening – is de afgelopen jaren weer goed gevuld, waardoor wij gelukkig tegen een stootje kunnen en onze uitgaven zijn in balans met de inkomsten. Maar de bezuiniging die ons boven het hoofd hangt is van dien aard dat er pijnlijke keuzes gemaakt moeten worden die u ook gaat merken. Welke dat zullen zijn, is uiteindelijk aan de gemeenteraad. Wij nemen onze verantwoordelijkheid, maar onder protest.

Toch leggen wij ons er nog niet bij neer. Wij zijn er ten volle van overtuigd dat het afknijpen van gemeenten zonder dat er taken afgaan ronduit slecht is voor Nederland. Gemeenten zijn de meest nabije overheidslaag waar inwoners terecht een beroep op doen. Waar u bij terecht kunt. Die er niet alleen voor u moet willen zijn, maar ook moet kúnnen zijn. 

Dat is wat er op het spel staat. En wij doen er alles aan om dat geluid te laten horen. Voor u, voor Woudenberg. 

Veel voorlopig laatsten. De laatste schoolweek van de kinderen is ingegaan, vorige week de laatste raadsvergadering voor het zomerreces en vandaag de laatste collegevergadering voordat volgende week een wat meer luwe periode start. Ook dit jaar gaan wij als vakantie op familiebezoek op één van de vele eilanden rondom Stockholm. Heerlijk uitwaaien, met de veerpont naar het centrum van Stockholm, suppen op de Baltische Zee, bijkletsen met (schoon)zus en zwager en vooral: niets hoeven.

Het politieke jaar gaat van zomer naar zomer, net als schooljaren. En de raadsperiode is alweer over de helft. Wat vliegt de tijd! En hoe fijn dat ons college ook weer compleet is. Rik Dekker is donderdag tijdens de raadsvergadering benoemd tot wethouder van Woudenberg. Het enthousiasme spat eraf en wij zijn erg blij met zijn komst. Na de zomer hoopt wethouder Daphne Boeve-de Kruif ook weer terug te zijn van haar zwangerschapsverlof en zwaaien wij Anne Kuik uit die haar tijdelijke wethouderschap met verve heeft vervuld. Fantastisch!

De raadsvergadering was er één van grote contrasten. Aan de ene kant de behandeling van de jaarrekening 2023. De gemeente hield het afgelopen jaar maar liefst meer dan 4 miljoen euro over op de originele begroting. Vervolgens werd de voorjaarsnota behandeld en dit jaar verwachten wij ook ruimschoots binnen de begroting te blijven en geld over te houden. Geen vuiltje aan de lucht, zou u denken. Niets is minder waar en dat bleek ook wel toen de raad de Kadernota 2025-2028 besprak. Weg waren de optimistische teksten en het ging vooral over hoe de gemeente structureel financieel het hoofd boven water moet gaan houden.

En dat is waar hem de schoen wringt. De Rijksoverheid heeft besloten structureel enorm te bezuinigen op gemeenten, zonder dat er taken komen te vervallen. Dat er tijdelijk wel geld vanuit het Rijk komt, is fijn, maar daar kunnen en mogen wij als gemeente geen langlopende kosten tegenover zetten. En laat dat nu het gros van onze uitgaven zijn. Of het nu wegenonderhoud, jeugdzorg of de brandweerzorg is, dit zijn structurele taken met bijbehorende kosten. Aan ons allen de taak om met elkaar keuzes te maken om Woudenberg toekomstbestendig te houden. Omdat Woudenberg het dubbel en dwars waard is!

Ook u kunt meedenken over de te maken keuzes. Dit gebeurt in een inwonerswerkgroep kerntakendiscussie en deze groep komt drie avonden van 2 uur bij elkaar in de periode september 2024 tot en met maart 2025. We nodigen u van harte uit om deel te nemen. Meer informatie en aanmelden kijk op www.woudenberg.nl(Verwijst naar een externe website). 

Voor nu wens ik u een bijzonder fijne zomer toe!

Een tijdje geleden zag ik de oproep van Fidelio in de krant. Eind juni zouden ruim 50 Amerikaanse jongeren naar Woudenberg komen in het kader van een muzikale uitwisseling met Fidelio. Om al die jongeren een slaapplek te bieden, werden gastgezinnen gezocht. Dit fantastische initiatief deed mij denken aan meer dan 20 jaar geleden. Ik was een jaar of 13 en ging met het Amersfoortse orkest waar ik in speelde op uitwisseling naar Liberec in Tsjechië. Om nooit meer te vergeten.

Afgelopen vrijdagavond was het zover. Wij waren gekoppeld aan twee geweldig leuke meisjes van 14 jaar die erg veel zin hadden in hun Europese tournee van maar liefst drie weken door verschillende landen. Na een nacht goed slapen was de ergste vermoeidheid achter de rug en raakten wij aan de praat. Over dingen die voor ons heel vanzelfsprekend zijn, maar voor hen bijna onvoorstelbaar.

Dat wij onze jongeren zo ver naar school laten fietsen bijvoorbeeld. Niet dat zij niet gewend zijn om te reizen, integendeel. Maar alleen fietsen is waar zij leven ondenkbaar. Niet alleen qua verkeersveiligheid, maar ook wat betreft criminaliteit.

Het meest opvallend was toch wel het verschil in schoolsysteem. In Amerika kost een goed college al snel 80.000 dollar per jaar (!) en is daardoor voor veel gewone Amerikanen onbetaalbaar. Tenzij je een beurs krijgt of een indrukwekkend cv kan laten zien met veel buitenschoolse activiteiten, zoals sport en cultuur, die vrijwel hun hele vrije tijd in beslag nemen. Dat legt een waanzinnige prestatiedruk op jongeren. Dat jongeren in Nederland met hun middelbareschooldiploma op zak zich kunnen inschrijven op elke mbo, hbo of universiteit, dat het collegegeld nog geen € 2.500 per jaar kost en dat studenten dan ook nog (weer) studiefinanciering krijgen, deed hen van hun stoel rollen.

Onze afdronk na deze uitwisseling? Naast de fijne ontmoetingen en geweldige muziek, blijft bij mij toch vooral ‘tel uw zegeningen’ hangen. Wat voor ons heel normaal is, is dat niet. The American Dream is voor deze meisjes vooral snoeihard werken en hopen op een goede vervolgopleiding. Dan ben ik dankbaar dat ons onderwijs toegankelijk is voor iedereen, onze jongeren zelf naar de middelbare school kunnen fietsen. En zij uit school na hun huiswerk vooral lekker zelf kunnen bepalen wat ze gaan doen.

De laatste weken voor de zomervakantie zijn weer aangebroken. De kinderen krijgen op school de Cito-toetsen, volgende week gaan ze op schoolreisje en de meesters en juffen voor komend schooljaar zijn bekend en met gejuich ontvangen. Ondertussen de verjaardag van onze oudste gevierd en natuurlijk ook de Avondvierdaagse achter de rug. Kortom: ook in huize Jansen is er een heuse eindsprint naar de grote vakantie gaande.

Ook in en rond het gemeentehuis is het lekker druk. Dit jaar stonden wij - college, kinderburgemeester en Eierhoogheden - weer met gladiolen klaar om alle lopers van de avondvierdaagse feestelijk te onthalen. Het was ontzettend leuk om de bloemen uit te delen, high fives te geven en vervolgens door het hele dorp de pluimen te zien fietsen. Wie weet is er een traditie geboren....!

Vervolgens ging het snel over in verkiezingskoorts. Aan ons als gemeente de schone taak om de vijfde verkiezing in twee jaar te organiseren. “Vijf?”, hoor ik u denken. “Het waren er toch vier?” Het waren vier momenten, maar vanwege de gelijktijdige verkiezing van Provinciale Staten en de Waterschapsverkiezingen, toch echt vijf verkiezingen met elk hun eigen proces en afwikkeling.

En dit keer stond het Europees Parlement op het programma. Hulde aan het verkiezingsteam, alle stembureauleden en de vele tellers die het tot een huzarenstukje hebben gemaakt. De volgende verkiezing is in 2026: de gemeenteraadsverkiezing. Hoewel… tenzij er tussendoor nog Tweede Kamerverkiezingen worden gehouden.

Van de verkiezingen op donderdag door naar Haantjesdag. Vaste prik, de tweede zaterdag van juni. Dit keer hadden wij als gemeente een eigen kraam die tot mijn vreugde druk werd bezocht. Van gewoon een leuk kletspraatje tot een heel inhoudelijk gesprek over de plannen met het centrum en woningbouw. Heel geslaagd!

En Haantjesdag zou Haantjesdag niet zijn als om 12 uur de Haan van het Jaar niet werd uitgereikt. Dit keer viel Rien Geurken in de prijzen. Voor zijn jarenlange inzet als trainer bij gymnastiekvereniging LONGA, kreeg Rien Geurken in 2021 al de gemeentelijke Zilveren Speld en daar is tot zijn grote verrassing nu de eretitel Haan van het Jaar 2024 aan toegevoegd. De prijzenkast breidt uit, en terecht. Chapeau!

28 mei 2024
Het is alweer even geleden dat ik een column schreef. De meivakantie gunde mij een paar dagen vrij en kinderburgemeester Fedde nam voor een keer mijn pen over en vertelde heel enthousiast over wat hij allemaal al heeft meegemaakt. Het is enorm gezellig en leuk om samen met Fedde op te trekken en hem ook in zijn rol en als persoon te zien groeien.

Afgelopen vrijdag mochten Fedde en ik de nieuwe Eierhoogheden kronen. Lotte en Dorieke zwaaiden af en kunnen terugkijken op een fantastisch jaar waarin zij veel hebben beleefd en Woudenberg goed hebben vertegenwoordigd, zowel binnen als buiten de gemeentegrenzen.

Komend jaar is het de beurt aan Amy en Maaike van der Zon. In stralend blauw kwamen zij de raadzaal binnengelopen. Onder het toeziend oog van familie en vrienden werden zij gekroond tot Eierprinses en Eierkoningin. Het opspelden van de sjerp blijft voor mij een spannend moment. Wat een gepriegel en ik wil natuurlijk de mooie jurken niet beschadigen. Gelukkig kwam dat helemaal goed en waren de hoogheden gekroond en gesjerpt helemaal klaar voor hun nieuwe taak. Volgende week komen wij elkaar alweer tegen bij de intocht van de Avondvierdaagse. Want ook dit jaar staan het college, kinderburgemeester en de hoogheden weer klaar om iedereen binnen te halen met een welverdiende gladiool.

Over welverdiend gesproken: lintjesregen 2024 was er één om niet te vergeten. We hadden het in een iets ander jasje gestoken en dat beviel uitstekend. De drie gedecoreerden werden ’s ochtends vroeg thuis door mij verrast met een ontbijtje èn het grote nieuws. Zo konden zij alvast een beetje bijkomen en met volle teugen genieten van de lintjesregen in De Camp. De verassing werd ook gefilmd en snel gemonteerd die ochtend, waardoor het publiek tijdens de lintjesregen ook kon meegenieten van hun totaal overrompelde reacties. Ik vind het een grote eer om Woudenbergers die zich zo hebben ingezet voor onze samenleving helemaal onder te dompelen in erkenning en waardering.

Volgend jaar hoop ik op net zo’n feest, natuurlijk. Daar hebben wij wel voordrachten voor nodig en de deadline nadert al snel! Uiterlijk 1 juli a.s. moeten de voordrachten bij ons als gemeente binnen zijn. Meer informatie vindt u op www.woudenberg.nl/onderscheiding(Verwijst naar een externe website).

Weet u iemand die ook een lintje verdient? Aarzel geen moment en meld diegene aan bij het secretariaat via secretariaat@woudenberg.nl(Verwijst naar een e-mailadres). Dan kan het ook op 26 april 2025 sfeervol regenen!

Mijn eerste maanden als kinderburgemeester van Woudenberg zitten erop. En wat is het ontzettend leuk om kinderburgemeester te zijn. Ik wil jullie graag wat vertellen over wat ik allemaal al heb gedaan en meegemaakt.

Mijn eerste activiteit dit jaar was de Nieuwjaarsreceptie en daar mocht ik samen met de burgemeester de Zilveren Speld uitreiken. Ook ben ik bij de Nieuwjaarsreceptie in Scherpenzeel geweest om bij de installatie van Sara te zijn. De nieuwe kinderburgemeester.

Om elkaar beter te leren kennen en ideeën te delen zijn we samen met de kinderburgemeesters en burgemeesters van Renswoude en Scherpenzeel een middag gaan bowlen, dat was echt heel leuk en gezellig. We waren natuurlijk superfanatiek!

Zaterdag 23 maart ben ik naar Harderwijk geweest, want daar was de landelijke dag van alle kinderburgmeesters van Nederland. We hebben daar verschillende workshops gedaan en konden ervaringen delen. Super leerzaam!

Ook mocht ik nog samen met de burgemeester het kinderdebat voorzitten. In de Camp kwamen kinderen samen om te praten over wat zij bijvoorbeeld belangrijk vonden voor het dorp. En ik mocht ervoor zorgen dat niet iedereen door elkaar heen ging praten en gelukkig heeft de burgemeester mij daar ook een beetje bij geholpen. Heel leuk was dit!

En afgelopen maand was best een drukke maand. Het begon met het openen van de Koningsspelen, waar ik samen met de wethouder op het podium de spelen mocht openen. Daarna hebben we natuurlijk met iedereen gedanst op de ‘daba die daba daa dans’. En daarna was het tijd om lekker te gaan sporten.

De dag erna was het vroeg opstaan want het was Koningsdag. Na een heerlijke tompouce op het gemeentehuis, samen met de wethouders, de burgemeester en het Oranje Comité, mocht ik samen met de burgemeester bekendmaken wie de prijs had gewonnen voor de mooist versierde fiets. En daarna de aubade met Fidelio. Ik vond het echt heel gaaf en bijzonder om op het bordes te staan en zo alle mensen goed te kunnen zien. We hebben daarna een hele gezellige bingo gehad met de ouderen mensen bij de Schans en ook ik heb nog een mooie prijs gewonnen! Daarna hebben we nog even een rondje Funpark gedaan.

Tijdens dodenherdenking op 4 mei mocht ik een gedicht voordragen in de kerk en op 5 mei mocht ik, samen met de burgemeester, het bevrijdingsvuur aanpakken van de lopers en aansteken bij de Camp en toen gingen we met iedereen ontbijten.

Ik vind het enorm bijzonder om dit allemaal te mogen meemaken en geniet er heel erg van. Ik heb al veel overleg gehad om ook mijn doelen van dit jaar hopelijk zoveel mogelijk te kunnen realiseren. De komende tijd staan er nog meer leuke dingen op de agenda. Ik heb er zin in!

Fedde de Graaf

Nog even en het is zover: de oranjeweken komen in zicht. De voorbereidingen zijn in volle gang en het belooft weer een heerlijk programma te worden met voor elk wat wils!

We trappen zoals altijd af met de Lintjesregen en de Koningsspelen. En dit jaar vallen die op dezelfde dag, namelijk vrijdag 26 april. Ik mag nog niet verklappen wie er een Koninklijke Onderscheiding krijgt, maar wel dat het in een iets ander jasje wordt gegoten en daarom het tijdstip ook anders is dan voorgaande jaren, namelijk om 11.00 uur in De Camp. Het is een openbare gelegenheid, dus voelt u zich vooral meer dan welkom om ook aanwezig te zijn. Het belooft weer heel feestelijk te worden!

De kinderen starten die dag sportief met de Koningsspelen. Gericht op samen sportief bezig zijn. Ontzettend belangrijk en vooral ook leuk! Veel dank aan de SNO die ook dit jaar vol enthousiasme de Koningsspelen hebben georganiseerd. Jullie leveren en prachtige bijdrage aan sportief jong Woudenberg!

Op Koningsdag zelf beginnen wij met de aubade voor het gemeentehuis. Zoveel Woudenbergers – jong en oud - die zich verzamelen, omdat onze koning jarig is. Een bijzonder moment van verbroedering. En natuurlijk is het ook dit jaar weer de kunst om de prijs voor de mooist versierde fiets/skelter/iets met wielen in de wacht te slepen! Na de aubade volgt de bingo bij De Schans (geweldig!) en een rondje langs het beroemde FunPark. Dit jaar kan je graffiti spuiten en de klimwand is ook weer present. En natuurlijk kan de vrijmarkt niet ontbreken.

Na al het feestgedruis, is het tijd voor bezinning en herdenking. Op zaterdag 4 mei is het Dodenherdenking en komen wij samen. Eerst in de Dorpskerk en daarna bij het oorlogsmonument voor de begraafplaats. Een indringende avond waar wij er niet omheen kunnen dat zovelen het leven hebben gelaten voor onze vrijheid. In het besef dat die vrijheid zo ontzettend kwetsbaar is.

De Oranjeweken eindigen met Bevrijdingsdag op zondag 5 mei. Een groep lopers brengt het Bevrijdingsvuur uit Wageningen naar Woudenberg. Dit jaar wachten kinderburgemeester Fedde en ik hen bij De Camp op om ook in Woudenberg het vuur van vrijheid aan te steken.

Voor alle activiteiten geldt: ze zijn niet mogelijk zonder de onvermoeibare en vrijwillige inzet van ons Oranjecomité. Elk jaar zetten zij een topprogramma neer en regelen alles tot in de puntjes. Ik ben buitengewoon trots op hun inzet. Voor Koningsdag zelf zoekt het Oranjecomité nog ‘handjes’. Aarzel niet!

Vorige week werden de verkeersexamens weer afgenomen. Alle kinderen uit groep 7 fietsen keurig door ons dorp. Hesje aan, netjes hand uitsteken en goed opletten op verkeersborden, fietspaden en medeweggebruikers. Ook onze dochter deed het examen. Tijdens het proefrondje wees zij mij op verkeerssituaties die in haar ogen niet zo eenduidig uit te leggen waren als ik dacht. Het deed mij denken aan de wens van onze kinderburgemeester Fedde (die ook verkeersexamen moest doen!) om op straat vaker door de bril van een kind te kijken. Hoe beleeft een kind het verkeer? Is het voor een kind eigenlijk wel overzichtelijk? Die neem ik mee naar het gemeentehuis.

Hoe mooi en belangrijk het verkeersexamen ook is, het gaat om de dagelijkse praktijk. En om wat wij onze kinderen voorleven. Hartstikke goed om hen te leren hoe het moet en een proefrondje te rijden, maar geven wij als volwassen weggebruikers in de praktijk het goede voorbeeld? Zorgen wij er met ons gedrag voor dat er een veilige verkeerssituatie ontstaat? Ik durf te stellen; lang niet altijd.

De voorbeelden zijn teveel om op te noemen en hebben vaak enkel en alleen met gedrag te maken. Daar kan geen verkeersmaatregel tegenop, want die worden op dat moment met voeten getreden. Rondom scholen zie ik de meest gevaarlijke situaties. Elke dag, elke keer weer. Het doet mij oprecht verdriet om te zien dat onze kinderen op dat moment in gevaar worden gebracht. En waarvoor? Om niet even verderop op het grote parkeerterrein te parkeren? Is de tijdwinst van die enkele minuut echt zoveel belangrijker dan de veiligheid van ons en onze kinderen?

Of wat dacht u van het chronisch te hard rijden binnen onze bebouwde kom. Er liggen drempels, de snelheidslimiet is duidelijk aangegeven, maar het mag dikwijls niet baten. Lekker scheuren door ons dorp en zonder richting aan te geven hard een kruising oprijden met totale verwarring als gevolg als twee automobilisten dat tegelijkertijd doen. Het recht van de sterkste viert dan hoogtij.

Welk voorbeeld geven wij onze kinderen op dat moment als zij op de achterbank zitten? Of de kinderen op straat? Hoe u het ook wendt of keert zij zijn het eerste slachtoffer, omdat zij op hun fiets zo ongelooflijk kwetsbaar zijn. En als kind kun je simpelweg minder goed gevaar inschatten.

Daarom: de beste verkeersmaatregel zijn wij toch echt zelf. En ja, dat mag wat extra tijd kosten.

19 maart 2024
Afgelopen vrijdag hebben de kinderburgemeesters van Renswoude, Scherpenzeel en Woudenberg nader kennisgemaakt met elkaar. En de ‘grote’ burgemeesters mochten ook mee. Het werd gezellig bowlen bij Schimmel. Ontzettend leuk om te zien hoe kinderburgemeesters Sanne de Kruif (Renswoude) Sara Kooijman (Scherpenzeel) en onze eigen Fedde de Graaf het goed met elkaar konden vinden. Er werd veel gelachen en zo her en der de eerste ervaringen uitgewisseld. Het ceremoniële seizoen staat op het punt van beginnen, dus ook wat betreft dat wat komen gaat, kon er alvast worden voorbesproken. En wij? Wij hebben minstens zo fanatiek meegebowld en ook fijn bijgepraat. Heerlijk om zo’n goede verstandhouding te hebben elkaar.

De eerstkomende activiteit van Fedde is het kinderdebat, morgen in De Camp. Het is inmiddels een traditie dat dit debat wordt georganiseerd. Ter voorbereiding erop bezoeken lokale politici de groepen 8 van de basisscholen. Stellingen worden goed voorbereid en woensdag is het showtime.

Dan komen alle groepen 8 samen en wordt het een levendige boel. Waar het tijdens een normale raadsvergadering rustig moet blijven, is dat hier zeker niet altijd het geval. Er wordt geklapt en gejoeld. En aan de voorzitter van dienst, onze kinderburgemeester Fedde, de schone taak om alles in goede banen te leiden. Ik heb er alle vertrouwen in dat Fedde dat uitstekend gaat doen.

Behalve dat het kinderdebat leuk is om te doen, zowel voor de kinderen als de volwassenen die het hebben voorbereid, is het ook een mooi middel om kinderen meer bekend te maken met de (lokale) politiek. Waar gaat een debat eigenlijk over? Wat komt er allemaal bij kijken om jouw standpunt overtuigend te kunnen brengen? Hoe zorg je ervoor dat je rustig blijft en dat een ander er niet met jouw fantastische argument vandoor gaat? Wat zijn eigenlijk de zaken die spelen op Woudenbergs niveau? Waarom bestaat er eigenlijk iets als een gemeenteraad en welke taken verantwoordelijkheden heeft de raad? En wat doet het college dan en hoe verhouden de raad en het college zich tot elkaar?

Veel vragen waarop deze kinderen een mooie introductie hebben gekregen. En ik kan mij voorstellen dat ook volwassenen dit niet altijd even helder voor de geest hebben. Het is ook niet altijd even eenvoudig geregeld. Hoe dan ook bent u altijd van harte welkom bij de commissie- en raadsvergaderingen. Dan kunt u in levende lijve zien hoe de lokale politiek zich in Woudenberg voltrekt. Hopelijk zie ik u daar!

Gisteren en afgelopen weekend was de brandweer flink in touw. Eerst een ammoniaklek op het bedrijventerrein en vervolgens een keukenbrand midden in het dorp. Ik ben diep onder de indruk van de geoliede machine die op het moment dat het erom spant fantastisch draait. Binnen no time staan brandweerauto’s uit Woudenberg en de regio, een gaspakkenteam vanuit Veenendaal, woordvoering en coördinatie klaar. Ook de politie was present. Alles erop gericht om het incident zo goed en efficiënt mogelijk te bestrijden. En goed gevolg. Hulde!

Leest u dit en denkt u “Wat een prachtig beroep hebben de brandweervrijwilligers!” Dat klopt helemaal en het goede nieuws is: er is plek voor nieuwe aanwas. Het brandweerkorps heet u graag welkom. Via social media is het korps graag bereid om meer informatie te geven en kennis te maken. Een echte aanrader!

Is het werk als brandweervrijwilliger u iets te veel actie, ook dan heb ik een mooi aanbod voor u. Elk jaar is er de actie NLdoet. Het Oranje Fonds organiseert op 15 en 16 maart 2024, samen met duizenden sociaal-maatschappelijke organisaties in het land, NLdoet; de grootste vrijwilligersactie van Nederland. NLdoet zet vrijwilligerswerk in de spotlights en ik nodig iedereen van harte uit om een dagje het verschil te maken en ertoe te doen!

In Woudenberg hebben diverse organisaties zich aangemeld met stuk voor stuk leuke activiteiten. U kunt de hal van Huize Nieuwoord uitnodigend en gezellig maken. Of wat dacht u van een Hollandse lunch bij Reinaerde, dan wel de tuin daar opfleuren en gezamenlijk pannenkoeken eten.

Het bezorgt u een fijne middag en u draagt bij aan een betekenisvolle vrijwilligerstaak die ervoor zorgt dat alles er weer spic en span bijstaat. Zelf ga ik fijn langs bij verzorgingstehuis Groenewoude voor een high tea tegen eenzaamheid onder ouderen. Ik heb er erg veel zin in!

Kortom: of u nu vrijwilliger wordt bij de brandweer en levens redt of een middag helpt in het kader van NLdoet, er is altijd iets van uw gading. Van harte aanbevolen!

Gelukkig is het voor velen vanzelfsprekend. Een fijn en veilig thuis. Waar je je gezien voelt, waar je jezelf kunt zijn, waar een gezellige sfeer is, waar je als kind met plezier weer vanuit school naartoe gaat, waar je je verhaal kwijt kunt en weet dat er voor je wordt klaargestaan. In goede en slechte tijden.

Ik hoop vurig dat als u dit leest denkt: dat klinkt als mijn huis. Dat gun ik iedereen van harte. De bittere werkelijkheid is dat het niet voor iedereen geldt. Er zijn tot mijn verdriet veel onveilige thuissituaties. Waar de sfeer om te snijden is, kinderen worden verwaarloosd, huiselijk geweld plaatsvindt en waar angst de boventoon voert.

Huiselijk geweld komt helaas veelvuldig voor. Bijna 1,3 miljoen Nederlanders van 16 jaar en ouder waren in 2022 het slachtoffer van huiselijk geweld, blijkt uit onderzoek van het CBS. Het kan daarbij gaan om lichamelijke- of geestelijke mishandeling, seksueel misbruik, verwaarlozing, vernedering, stalking of financiële uitbuiting. Ook in Woudenberg. En dan zijn de kinderen nog niet eens meegeteld.

Het verstikt en beschadigt. Zorgt voor trauma’s, levert een verwrongen mensbeeld op en heeft – zeker voor kinderen – grote gevolgen op de lange termijn. En juist omdat het zich thuis afspeelt, is het dikwijls onzichtbaar. Onzichtbaar voor familieleden, vrienden en buren. Voordat het naar buiten komt, is het vaak al zo uit de hand gelopen dat een weg terug moeizaam is.

Ook u kunt bijdragen aan een veilig thuis en dat kan cruciaal zijn. Misschien wel in uw eigen huis of vermoedt u dat het bij een bekende van u niet goed gaat. Het is echt van groot belang dat u actie onderneemt. In een acute situatie belt u altijd 112. Bijvoorbeeld als u veel geschreeuw hoort. Op basis van wat u vertelt over de situatie, wordt beoordeeld welke hulp nodig is. Plegers van huiselijk geweld kan ik een tijdelijk huisverbod van 10 dagen opleggen. Het zorgt voor een afkoelingsperiode waarin hulpverlening op gang kan komen. Het gaat dan om hulp voor de pleger van huiselijk geweld, het slachtoffer en eventuele kinderen.

Niet acuut? Kijk dan vooral op de website www.ikvermoedhuiselijkgeweld.nl(Verwijst naar een externe website). Daar vindt u veel informatie, gesprekstips en kunt u vinden waar u terecht kunt voor advies.

Door actie te ondernemen kunt u het verschil maken!

6 februari
Een aantal jaar geleden was ik op een conferentie waar hersenwetenschapper Eric Scherder vertelde hoe belangrijk muziekonderwijs is voor kinderen. Een warm en wetenschappelijk pleidooi voor muziek in de klas. Door muziek te maken of ernaar te luisteren, legt ons brein allemaal onderlinge verbindingen aan die weer een rol spelen bij rekenen en taal. Eigenlijk zet muziek onze hersenen aan het werk. Dat is voor het opgroeiende brein van groot belang, maar zeker ook voor het volwassen brein.  

Ook voor mensen met dementie is muziek van grote waarde. En dan in het bijzonder de muziek uit de tijd van hun jeugd. Het helpt om herinneringen terug te krijgen en heeft een positieve uitwerking op de emotie. Dat heb ik mogen ervaren toen ik op stage was bij zorgcentrum Groenewoude. Mijn komst was breed aangekondigd en de meest gestelde vraag vooraf was of ik ook de rode werkkleding aan zou doen. Uiteraard, dat hoort bij stage lopen.  

Na een rondleiding was het tijd om de bewoners naar de serre te begeleiden voor het hoogtepunt van de stage: het bewegen op muziek. In een grote kring zaten zeer enthousiaste bewoners en personeel er helemaal klaar voor. De muziek was voor velen bekend, want er werd vrolijk meegezongen. Ondertussen moesten wij goed opletten op alle oefeningen die wij moesten doen met armen en benen. 

Het was zo heerlijk om te zien hoe iedereen genoot en zijn beste beentje voorzette, letterlijk. Van de herkenning op de gezichten van de muziek die hen deed herinneren aan vroeger. Van het meezingen van de voor hen overbekende teksten. Van de verbindingen in de broze hersenen die weer even werden geactiveerd, maar vooral van de verbindingen onderling.  

Want het is zoveel meer dan een plek om te wonen als dat niet meer zelfstandig kan. Er zijn voorzichtige vriendschappen, er wordt naar elkaar omgekeken, het eten tussen de middag in de serre is met tafelgenoten die steevast bij elkaar zitten, er wordt op een hometrainer met beelden van Nederlandse fietspaden heel wat afgefietst en sinds kort is er ook de wensboom. De mooiste wens vond ik: “Als er een nieuwe bewoner is, kunnen we dan een voorstelrondje doen? Het is fijn om diegene dan te kennen.” 

Dat straalde zulke oprechte belangstelling uit naar de onbekende nieuwe bewoner. Een mooie les ook voor ons. 

23 januari 2024
Zoals in veel gezinnen stond ons weekend in het teken allerhande klusjes. Naar de gemeentewerf, naar de markt, de supermarkt, er moesten pakketjes worden weggebracht en er werd ook een bezoekje gebracht aan onze mooie bibliotheek. Daar zijn onze dochters – en wij dus ook – kind aan huis. Leesboeken worden verslonden en ook de informatieve boeken vinden gretig aftrek. Er wordt, dankzij de bibliotheek, geprogrammeerd en uit het dagboek van Anne Frank gelezen. Geleerd over wat de gevolgen kunnen zijn van intolerantie en discriminatie. Maar ook gelachen om stripverhalen en inspiratie opgedaan uit kookboeken voor kinderen.

Door te lezen verruimen wij onze blik en daarmee zijn wij in staat om buiten onze eigen leefwereld te kijken en te leren over dat wat de geschiedenis ons vertelt. Het doet mij dan ook verdriet dat uit recent onderzoek van de OESO wederom blijkt dat de leesvaardigheid van Nederlandse kinderen steeds verder daalt.

Gelukkig zijn daar de Nationale Voorleesdagen en de Poëzieweek die de interesse in lezen stimuleren. Met voorlezen kan je niet vroeg genoeg starten en ik ben blij dat hier de komende tijd op vele scholen en kinderdagverblijven extra aandacht aan wordt besteed. Zelf mag ik op een Woudenbergs kinderdagverblijf voorlezen. Ik kijk er nu al naar uit. Wie weet mag ik wel uit mijn lievelingsvoorleesboek ‘De Gruffalo’ lezen!

Poëzie is mij vorig jaar, toen meerdere sterfgevallen in die week mij in rouw onderdompelden, van grote troost geweest. In mijn column van vorig jaar schreef ik dit: Gelukkig bestaat er kunst, bestaat er poëzie. Die woorden geeft als je zelf geen woorden meer hebt. Als je alleen maar kunt huilen. Poëzie biedt troost. Heft je op, ook als je niet meer weet hoe het allemaal moet. Als verdriet de boventoon voert. Als rouwen de dag bepaalt en van uitzicht geen sprake lijkt te zijn. Dan kunnen wij terugvallen op het geschreven woord. Op dat wat de kunsten ons vertellen.

Inmiddels zijn wij een jaar verder en die woorden van toen zijn nog steeds actueel. Misschien juist nu de sterfdagen dichterbij komen. Laten wij elkaar vasthouden en omarmen, in vreugde en verdriet. Met een gedicht voor als er geen woorden meer zijn.